Alt
Ε, να πω και εγώ ένα… σύνθημα, αφού ολοκληρώθηκε σήμερα το διήμερο Φεστιβάλ Ανακύκλωσης της ΔΙΑΝΟΧ, με διάφορα δωράκια στα παιδιά, μεταξύ των οποίων και ποδήλατα, άντε γιατί σήμερα είναι και παγκόσμια ημέρα ποδηλάτου, ενός μέσου που… αγνοεί η Χίος, γιατί πάει χρόνια τώρα με τα… τέσσερα. Κατ’ αρχήν να συγχαρούμε τον Δήμαρχο, τον Πρόεδρο της ΔΙΑΝΟΧ Φώτη Γιαννίρη και τα στελέχη της Δημοτικής Επιχείρησης, όχι μόνο για την γιορτή που διοργάνωσαν αλλά γιατί έβαλαν το θέμα της ανακύκλωσης στην… σωστή ηλικία. Η ανακύκλωση θέλει χρόνο, οτιδήποτε απευθύνεται στη συνείδηση θέλει χρόνο και επειδή εδώ στην ουσία μιλάμε για αλλαγή νοοτροπίας, βάζουμε το δεντράκι από μικρό στη σωστή θέση, γιατί όταν… στραβώσει στη συνέχεια, έτσι θα πάει… καμπουριασμένο. Το μήνυμα λοιπόν έφυγε και μέσω της δημοσιότητας αλλά κυρίως μέσω των παιδιών ταξιδεύει πλέον σε κάθε σπίτι. Δεν πετάω ΤΙΠΟΤΑ. Αυτό που δεν χρειάζομαι, το σκουπίδι ας πούμε, το τοποθετώ στον σωστό κάδο. Αυτό είναι αρκετό για να επαναχρησιμοποιηθεί και να μου επιστραφεί σαν κέρδος και σαν χρήμα. Κέρδος για το περιβάλλον, αφού τίποτα δεν θάβεται, η ταφή ένα πράγμα κάνει μόνο, σκεπάζει το πρόβλημα και κέρδος για την τσέπη μας. Γυρίστε να δείτε όλοι το πρόστιμο που πληρώνομε σαν τέλος ρύπων στους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Δεν σκάσανε οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι. Αφού δεν γινόμαστε… άνθρωποι, συγνώμη που το γράφω χοντρά, θα πληρώνουμε την… βρώμα μας. Το αυτόν συμβαίνει σήμερα και με τα σκουπίδια. Ταφή σημαίνει τέλος ταφής, έχει βγεί μάλιστα και το νούμερο. Από 20 έως 50 ευρώ ο τόνος. Που σημαίνει απλά, θα θάβομε και θα πληρώνομε. Την ίδια ώρα αυτό που θάβομε είναι λεφτά. Κανένα σκουπίδι δεν είναι για πέταμα. Αφού ξεχωρίσουμε τα σκουπίδια και το καθένα πάει στον… κάδο του, μετά ότι μείνει αυτό θα καεί, όχι για να πάει ρύπος στο περιβάλλον αλλά για να μας δώσει ενέργεια. Αυτό γίνεται σήμερα στην Ευρώπη, αυτό πρέπει να γίνεται. Όποιος δεν το καταλαβαίνει θα πληρώνει. Αυτά λοιπόν τα απλά άρα και δύσκολα τα πέρασε η ΔΙΑΝΟΧ στις πιο ευαίσθητες ηλικίες, μέσα από το διήμερο Φεστιβάλ της, που εγώ απλά το βλέπω να… μονιμοποιείται και να… καθημερινοποιείται. Αλήθεια, γιατί να χαίρονται οι πιτσιρικάδες για τα ποδήλατα που τους χάρισε ο Δήμαρχος μόνο στο Φεστιβάλ; Να χαρούν το ίδιο και θα χαρούν το ίδιο, αν ένα τέτοιο ποδήλατο, θα περιμένει κάθε Σχολείο, που θα κάνει το εξής. Μετά την εκδρομή του, ας πούμε στον Πολυχώρο της Φάρκαινας, θα… γλύψει τον χώρο και θα τοποθετήσει ότι σκουπίδι υπάρχει στον σωστό κάδο. Όποιο Σχολείο το κάνει αυτό θα πάρει ένα ποδήλατο να το κληρώσει ή να το δώσει σε ένα μαθητή, που θα κρίνουν Καθηγητές και μαθητές. Αυτό θα μπορούσε να γίνεται σε κάθε εκδήλωση. Να συνδεθεί δηλαδή κάθε δραστηριότητα με καθαριότητα, ανακύκλωση και δώρο. Μια ιδέα ρίχνω, σίγουρα θα υπάρχουν καλύτερες. Υ.Γ: Προς Νότη Μηταράκη και Ανδρέα Μιχαηλίδη. Αντί να… καυγαδίζετε για το Φράγμα, δεν δίνεται από κοινού μια λίστα αιτημάτων Υγείας στον Πλεύρη τη Δευτέρα στην Χίο, λέγοντας του ότι να δεν την ικανοποιήσει… δεν θα φύγει;